فروغ

تناقض های من

فکر می‌کردم درست شده‌ام و بسیاری از عادت‌هایم را از دست داده‌ام. امروز عادلانه خودم را قضاوت کردم و دیدم نه! هنوز نمی‌توانم. هنوز خیلی چیزها هست که عوض‌شدن‌شان در من زمان نیاز دارد. هنوز برای عکس‌العمل‌ها باید فکر کنم و واکنش‌هایم در بسیاری از موارد با روحیه‌ام متضاد است..
دیروز دعوای سختی با پدرژپتو داشتیم. من و مدیرعامل مهربان از یک سو و او از سوی دیگر. مدیر آزمایشگاه‌مان بسیار ضعیف عمل می‌کند و با این‌که فرصت و امکانات آموزشی در اختیارش قرار داده‌ایم، بارها و بارها با نتایج اشتباهش وضع ما را به‌هم ریخته است.
ما اصرار داشتیم باید عوض شود و آدم باهوش و باسوادی جایگزین شود. پدرژپتو ناراحت بود و می‌گفت می‌خواهی کسی را از نان خوردن بیاندازی. می‌گفتم آخر نان همه شرکت به نان خوردن این آدم وصل است. اشتباه‌های مکرر او ضرر مالی زیادی به ما می‌زند و در جایی که با این قیمت تمام شده بالا کار می‌کنیم، این مسائل غیر قابل اغماض است. او عقیده داشت باید زمان بدهیم تا رشد کند. من عقیده داشتم اگر می‌خواستیم این زمان را بدهیم یک آدم صفر کیلومتر را استخدام می‌کردیم و همه اشتباهاتش را نیز به گردن می‌گرفتیم نه این‌که فردی با پنج برابر حقوق بیاوریم و تازه بخواهیم رشد کند.
خلاصه کار به داد زدن کشید و برای اولین بار به مدت پنج دقیقه با هم قهر کردیم.
سعی کردم آرام شوم و درست فکر کنم. درست فکر کردن همان و غلبه احساسات همان. قبول کردم دو ماه دیگر زمان بدهیم. گرچه مدیرعامل مهربان عقیده‌داشت دوماه را باید به یک هفته تقلیل بدهیم.
بعد از آن جلسه تمام رمقم از بین رفت. سردرد شدیدی گرفتم که تا الان ادامه دارد. از خودم سوال می‌کردم آیا واقعا اخراج یک نفر تا به این حد مصرانه، درست است یا نه؟ علاوه برآن، همه اتفاقات این مدت برایم زیر سوال رفت. امروز از آن روزهایی بود که در حال سردرد سکوت کرده‌بودم و حوصله کسی را نداشتم. جو شرکت سنگین بود. دوست صمیمی‌ام بر سر مسئله اینترنت از دستم دلخور است و با این‌که هیچ‌یک به روی هم نمی‌آوریم، اما می‌دانیم که از هم ناراحتیم. از خودم سوال می‌کنم آیا واقعا کار و منافع آن تا این حد ارزش دارد که من دوستی‌ها را به خاطرش کنار بزنم؟ یا راضی به اخراج زنی شوم که همه زندگی‌اش را منتقل به ده کوره کارخانه ما کرده و با امید زندگی بهتر به آنجا آمده‌است؟
بی‌حوصله و دلگیرم. از خودم راضی نیستم. هی از خودم می‌پرسم این کودک من است که راضی نیست یا بالغم معتقد به اشتباه بودن کارم است؟ شاید تاثیر کودک باشد که از سالیان دور یاد‌گرفته همه را راضی نگاه دارد؟ شاید اصولا فلسفه کارم و نوع نگاهم به قضایا اشتباه است؟
دوست داشتم با مدیرعامل مهربان حرف بزنم و موضوع را باز کنم تا مثل همیشه راهنمایی‌ام کند. اما این‌طوری مجبورم از سیر تا پیاز را برایش تعریف کنم و پته افراد را روی آب بریزم. هیچ کسی را برای مشورت ندارم.
خسته‌ام.. خیلی خسته.. از آن وقت‌هایی‌ست که دلم می‌خواهد فرار کنم و بعد از چند روز برگردم و ببینم همه چیز خود به خود درست شده.
لاله راست می‌گویی.. دوستی این دوست را مفت به دست نیاورده‌ام.. ۱۳ سال یک عمر است. آن‌هم برای بودن با کسی که در شرایط سخت همیشه کنار هم بوده‌ایم. اما شاید به خاطر همین زمان طولانی و همین ارزش‌هاست که متوقعم. دلم می‌خواهد درک شوم. دلم می‌خواهد دوستم و پدرژپتو بفهمند که منفعت شخصی من در بین نیست. دلم می‌خواهد خودم قبل از آنها بفهمم که آیا واقعا کار تا این حد مهم است؟ مرز دوستی و انسانیت و کار کجا رقم می‌خورد؟ اخراج آن زن مهم‌تر است یا خسارت میلیونی ما؟ غمگینی من و دوستم مهم‌تراست یا رفتار کردن طبق ضوابط ؟
درکنار همه این افکار امروز عصر به این نتیجه رسیدم که هم با دوستم و هم با آن زن حرف بزنم. بگویم چرا ناراحتم و علت رفتارم را توضیح بدهم. شاید قانع شوم. شاید قانع شوند. شاید به کل همه‌چیز یک سوء تفاهم احمقانه باشد.. شاید هم هیچ‌کدام قانع نشدیم و من خسته‌تر از قبل باز در خودم فروبروم..

Posted by froogh at December 13, 2005 6:17 PM