فروغ

کتاب

این روزها پناه آورد‌ه‌ام به کتاب‌خوانی. شاید ساده‌ترین راه برای گذران زندگی باشد. البته که راه‌های بهتری هم هست. اما تمام‌شان یک جور انرژی مثبت می‌خواهد تا مرا از این روزمرگی رها کنند.. این انرژی مثبت را فعلا در خودم سراغ ندارم. کاش می‌شد به نحوی تزریقش کرد یا خریدش یا قرضش گرفت. باید خودم را تکانی بدهم. می‌دانم. گفتم که.. فعلا نمی‌توانم..
بگذریم..
کتاب‌های زیادی خوانده‌ام. سه‌تای آخرش را می‌گویم. "دختری با گوشواره مروارید "را خواندم. خوشم نیامد. به‌هیچ وجه.. همه چیز در سطح رها شده‌بود. ترجمه‌ای روان داشت از طاهره صدیقیان و خود کتاب اثر "تریسی شوالیه" است. چاپ دوم است و مدت زیادی بود که خواندنش وسوسه‌ام می‌کرد. حظی نبردم. شبیه کتاب‌‌های نوجوانان بود.
دومی‌اش "مترجم دردها "بود. نوشته جامپا لیری نویسنده‌ای از هند. ترجمه روان و خوبش کار امیر مهدی حقیقت است. مجموعه‌ای داستان کوتاه که هریک با وجود کوتاهی اثری ماندگار بر روح و روان آدم می‌گذارند. نویسنده  به خاطراین کتاب جایزه پولیتزر گرفته‌است. و سومی که دیشب تمام شد، دومین اثر همین نویسنده به نام "هم نام" بود. بازهم ترجمه آقای حقیقت. ساده و روان و شیوا و سرشار از زندگی. داستان درباره زن و شوهر هندی تباری ست که به آمریکا مهاجرت می‌کنند و تناقضاتی که نسل دوم این خانواده درگیرش می‌شود. با توجه به شباهت‌های موجود بین فرهنگ هندی و ایرانی، در تمام طول کتاب هم‌ذات پنداری عمیقی با قهرمانان داستان بوجود می‌آید. این کتاب را از مترجم دردها بیشتر دوست داشتم و حسابی فکرم را مشغول کرده‌است.

این هم مجموعه یاد داشت ها درباره این کتاب که از سایت خود آقای حقیقت برداشته ام.

...

سعی می‌کنم آن انرژی لازم را از جایی تهیه کنم و به خودم برسانم. اگر بخواهم به این روش که حالا دارم، زندگی را بگذرانم، دچار هیچ تغییر مثبتی نخواهم شد. کاش خانواده‌ام کنارم بودند.. چقدر دلم برای نق‌زدن‌های پدر و مادرم که باعث حرکتم می‌شد، تنگ شده‌است. گاهی فکر می‌کنم کاش هیچ‌وقت از مشهد نیامده‌بودم و ساعتی بعد به خودم می‌گویم کاش همان موقع که سرشار از نیروی زندگی بودم، در ایران نمی‌ماندم.. من هم مثل همه دچار تناقضم... تناقضاتی با صد و هشتاد درجه اختلاف... که هیچ زمانی نمی‌شود به یک‌کدامش عمیقا معتقد باشم..

Posted by froogh at December 8, 2005 5:41 PM