فروغ

سلام
نمی دونم چرا همه ما وقتی فقط یکمی از آرمانها و حالتهای عادی روحی دور میشیم فکر می کنیم که یک اتفاق وحشتناک در حال رخ دادن است ولی عزیز من این خیلی هم عالی که تو انقدر منطقی هستی و به خودت و اطرافت توجه داری که کوچکترین تغییر رو احساس می کنی و بزرگترین حسن اینجاست که ایرادهارا وقتی که هنوز خیلی خیلی کوچک هستند متوجه مشی و متونی خیلی راحت برطرف کنی تو حسود نیستی شاید یکم از بی عدالتی خسته شدی ولی فقط یک لحظه باخودت جدی فکر کنی و جدی تصمیم بگیری همون آدمی میشی که خودت می خواهی .
امیدوار نیستم مطمعن هستم که موفق می شی

تو شایسته ی لحظات خود هستی نه بیشتر و نه کمتر پس ...

نمي دونم چرا همه اون هاي كه يه ريزه راهشونو مثل من رفتن (اينترنت و كتاب و سينما و دوستان و دم غنيمتي و ...) حالا همشون يه جورايي به فكر ري فرش كردن افتادن يا جراحي كردن!!! آيا همه مان اشتباه آمده ايم يا راهي بوده است كه بايد كم يا زياد مي پيموده ايم تا به انجا كه هستيم و بايد مي رسيديم برسيم. حتي نمي دانم به جايي رسيده ايم يا نه!!؟ در هر حال فكر مي كنم از بسياري لحاظ مي توانيم با كمي دوري از سياست زدگي نوجواني مان و كمي باهم و همدردان و همنسلانمان تمرين كردن آب رفته را به آسيابمان باز گردانيم به شرطي كه در انتزاع افسردگيهامان و افسوسهامان گير نيفتيم. علي علي.

NA, hesadat vagti miyad ke be tavanaiihat shak kardeh bashi! vagti na omid shodeh bashi!

aghar ye davandeh, hey bargardeh poshtesho negah koneh ke ki azash jelo zadeh mibazeh. tavajoh bayad fagat be khatteh payan bashe va bas.

خیلی خوشم اومد. فکر کنم خیلی احساسات مشترک داریم. امروز اولین بار است که اینجا اومدم به توصیه ی دوست عزیزم راوی ی قصه های عامه پسند و بازم می آم. خوشحالم از آشنایی با شما

می‌توان این حس را تنها کمی جابجا کرد و از آن نردبان موفقیت ساخت. در کودکی من در میان کسانی قرار گرفتم که همه چیز در اختیار داشتند (شاید مثل تو) و من از بسیاری از آنها محرو بودم. به هرحال تحقیری احساس می‌کردم که کم کم شکل تنفر به خود می‌گرفت. تنفر از همه کسانی که استعداد بیشتر از من نداشتند ولی به مدد شرایط و امکانات خانواده همیشه اول بودند. تصمیم گرفتم که از همه آنها بزرگتر و برتر باشم و این بار من تحقیرشان کنم. با همه نداشته‌هایم تلاش کردم تا همه داشته‌های آنها را به دست آورم. ۱۰ سال بعد، وقتی دانشگاه را تمام کردم به آنچه می‌خواستم رسیدم، اما دیگر اشتیاقی برای تحقیر کسی نداشتم. یاد گرفتم که از زندگی لذت ببرم، از موفقیت لذت ببرم، هرجا که باشد و پیش هرکس که باشد. از دوستی دوستانم با یکدیگر از عشق و عاشقی‌های آنها، از پیروزی‌های دیگران، حتی اگر من سهمی در آن نداشته باشم. الان این طور فکر می‌کنم: اگر مقدار خوبی در کل جهان بیشتر شود، پیش هرکس، سهم سرانه من هم بیشتر خواهد شد.

یکی از دلنشین ترین پست هایی بود که تا بحال خوندم !! خیلی ها مثل شما این حس رو دارن !! شایدم یکم بیشتر از خیلی ولی کمتر کسی هست که بتونه به این شیوایی و زیبایی و صداقت بیان کنه !! امیدوارم دیگر هیچ وقت حسادت های اینجوری رو حس نکنی !! وفقط وفقط طعم موفقیت رو بچشی !!!!ا

شجاعتت را تحسین میکنم . اینکه اینقدر آدم خودشو خوب بشناسه و بدونه که نقطع ضعفاش چیه و بهشون اعتراف کنه کلی می ارزه . منم داره بهت حسودیم میشه !!!!؟ عزیز دل من اینو باور دارم که آدم میتونه خیلی از چیزا رو تو وجودش تغییر بده فقط باید یه کمی حوصله کنه

خیلی خیلی جالب بود.من هم همیشه این درگیری های ذهنی رو دارم.وقتی اشتباهات خودم رو میبینم حرصم میگیره که چرا تصمیمات دیگه ای نگرفتم یا عاقلتر نبودم.اما دیگرانی که نوشتی هم همین درگیری ها رو دارند.اشکال از اینجاست که همیشه ما رو با هم مقایسه کردند.عادت کردیم بهش

سري به ياهو مسنجر هم بزن

با سلام وادب
به قول دراير
گروترود در ميان مرداني بود كه عشق را نمي شناختند حال انكه گروترود هميشه عاشق بود
ثمره اين زندگي تلخ بظاهر كلام آخرش بود
من از گذشته راضي ام
اينست كه گدار ميگويد يا مپرستيش يا بيزاري از آن
دنياي خوش گذشته تو سينما تاتر مد روز و... سرخوشي همه تجربه است وحقيقتي كه از آن خيالي روشن وزيبا برجامانده دنيا پراز خيال است چرا آن زمان كه خوابيم حقيقت نباشد
با ياد عشق وخيال بايد به آسمان پر كشيد
تو آنگونه كه گفتي حسود نيستي
عاشقي بر همه عالم وكنجكاو در كل گيتي
نور مهرت پايدار
عشقت جاودان

سلام چقدر زیبا مینویسی. از وبلاگ نرگس به اینجا اومدم و بینهایت خوشحالم نوشته هات خیلی به دلم نشست اگه دوست داشتی ÷یشم بیا و اگه دلت خواست تبادل لینک کنیم.

میبینی که این کودک درون همه ی ماست.همین باعث ارامشه گاهی

بانوی اب و ایینه...رویاهایت را فرو مگذار

با دید و فهم الانت گذشته ات رو محاکمه نکن...این کار فقط تلخ و کرختت می کنه. اگر می تونستی و درکش رو داشتی اون موقع خب متفاوت عمل می کردی. دیگه اینکه یه وقتهایی که دیدی این حس حسادت زیادی بزرگ و آزار دهنده شده برو بالا ... تو ذهنت از اتمسفر و جو زمین بگذر برو به فضا و مثلا بشین روی ماه و از اونجا به زمین نگاه کن...به قاره ها و آبها و آدمها و... شاید خیلی چیزها شکل و مفهومشون عوض بشه

سلام، شما نه تنها در این حس تنها نیستید بلکه فکر کنم همگی ما به نوعی دچاریم و در هرکدام به شکلی بروز می کند. حداقل آنچه که به شخص من برمیگردد نوشته شما به من هم نزدیک است

انگار این حرفها را از درون خودم شنیدم

سلام
باورت میشه اگه بگم من هم الان دقیقا در شرایطی مثل تو هستم...با همین فکرای کشنده و لج درار
نمیدونم اخرش چی میشه ولی اینم میدونم که همه اش دست خودمه

dooste aziz, nimi az rah ra amadi, shayad agar bakht yar bashad nimi digar az rahe zendegi ra dar pish dashteh bashi. Dar gozashteh zendegi nakon, anche az zendegi dari , dar ayandeh ast.hasad ham manand ghalb o riyeh o tars o omid, jozee az vojoode ma adamhast. zamani hozoorash ra hes mikoni ke ajzae digarat nakaramad shodeh bashand, anha ra be kar biandaz.
shad zi

فروغ عزیزمن فکر می کنم خیلی از افراد همینطور هستند .یعنی در حقیقت کمتر کسی حسود نیست .وبه خصوص هر چه می گذرد چون آدم فکر می کند که زمان از دست داده بیشتر حسود می شود ..من هم وقتی این حملات هجوم می آورند {چون جدیدا خیلی شده }تنها راهی که برای درمان کشف کرده ام درس خواندن ونیز صحبت با یک دوست خوب است ودر نتیجه تخلیه شدن ....به عقیده من درس خواندن وامتحان دادن به زندگی هدف می دهد هر چند موقت باعث می شود آدم از خودش راضی باشد .اگر برای فوق یک رشته خوب پیداکه در ضمن زیاد هم لازم نباشد وقت رویش بذاری مرا هم در جریان بذار ...موفق باشی

salam doosete azizam
man modat besiyar ziyadi ast ke khanande matalebeton hastam vali hich gah comment nazashtam.
vali in bar vaghean natonestam ke begzaram chon beghadri harfe dele man ro zadeh boodi ke vasthaye matlabat shak kardam ke nakoneh in neveshteh male khode man bashad.
faghad behem bego chetori tanbali ro kenar mishe gozasht va az share afakar mozahem khalass shod va chikar bayad kard ke digar khodamo inghadr sarzanesh nakonam?
ba tashakor

سلام فروغ جان

اين روراستي كه در نوشته ديدم را به ندرت سراغ دارم.
فكر كنم آدم هايي در سن من و تو بار ها و بارها حرفهاي اين چنيني با خود زده اند ولي شجاعت گفتن اين حرف ها در جمع را من يكي كه ندارم.

متاسفانه خیلی از حرفهاتونو درک کردم.ولی اینکه آدم آگاه باشه بازم بهتره.

میدانی فروغ. من هم مثل توام ولی نه در کار. اگر کسی را در جایی میبینم که جایگاهش نیست در دلم تحسینش میکنم چون میدانم از زرنگی خودش بوده ولی بخش دوم درد و دلت درست حرف دل من است
من نمیتوانم پس انداز کنم . و میدانم که در آینده حسرت خواهم خورد.
فروغ تو همیشه کمک بودی . بگو چقدر و تا چه حد باید در حال و برای حال زندگی کرد ؟

به شدت وصف ناپذيري با نظر اين دوست موافقم.بزرگترين برد زندگي تو اين است كه به خوبي و درستي خودت و درونت را كند و كار مي كني .

یکی از باصداقت‌ترین آدم‌هایی هستید که می‌شناسم. نمی‌دانم... ولی شايد به روراستی شما حسادت می‌کنم:)