فروغ

فروغ جان، جای مادر خالی نباشه. خیلی سخته دوباره به دوری عادت کردن. خیلی.

jashoon khali nabashe :) khoobi foroogh jan? delaaraam bashi va shaad

وقتي از رفتن حرف ميزني... بغض گلويم را مي‌فشرد... و دلم مي‌خواهد بروم...

سلام
اميدوارم خدا حفظش كنه

دعا کنیم مادر باشد و تو وبلاگ ننویسی. یا چیزهای خوب بنویسی..یا ....جایشان خالی.حضورشان سبز.

یه دوست شیرازی داشتم که این جور وقت‌ها می‌گفت: جاش سبز!

فکر می کنم امنیتی که وجود مادربه آدم می ده، باعث می شه که هیچ اتفاقی رو اتفاق ندونه و همه چیز رو راحت از سر بگذرونه.

اتفاقات وقتي ديگران هم هستند مي افتد منتها انقدر سر آدم با آنها گرم است كه فرصت زوم كردن روي مسائل ديگر پيش نمي آيد.