فروغ

روزهای خوش زندگی

دیروز از سفر برگشتم. عالی بود و مفید. رفع خستگی کردم و کلی هم با فندق و پسته خوش گذرانی کردیم. بازی‌های جدید یادشان دادم. بازی‌های کودکی خودم را، مثل نقطه‌بازی و نون بیار کباب ببر. بار اول را خودم برنده می‌شدم و بارهای بعد را فرصت می‌دادم تا برنده شوند. هربار که نزدم می‌آمدند، همان کاغذ نقطه‌بازی دفعه قبل همراه‌شان بود و با ذوق فراوان که هم شامل من می‌شد و هم شامل آنها، دوباره بازی می‌کردیم. مادرشان هم خوشحال بود که لااقل برای یک ساعت از جیغ و فریاد و دویدن‌هایشان خلاصی می‌یافت!
...
امروز بعد از مدتها به پرسنل دفتر مرکزی پاداش دادم. از مدتها قبل فکر کرده‌‌بودم شب تولد امام علی هدیه‌ای بدهم هم به مناسبت تنها عید مذهبیی که از ته دل دوستش دارم، هم به مناسبت تشکری برای زحمات بچه‌ها. چقدر آدم‌ها می‌توانند متفاوت باشند. همه چند بار تشکر کردند و خوشحالی‌شان را بروز دادند. برعکس مدیر‌مالی و حسابداری قبلی‌مان که پاداش را نوعی وظیفه تلقی می‌کردند و سر کم و زیادش حرف می‌زدند. البته که این هدیه از طرف شرکت و مخصوصا از طرف مدیرعامل مهربان داده شد که صاحب همه مال و اموال شرکت است، اما لذت دادنش را من بردم و آن‌قدر کیف کردم که انگار خودم گرفته‌ام. اول برج هم به بچه‌های کارخانه پاداش می‌دهم. مدیرعامل مهربان همان اول که پیشنهادش را دادم گفت پرسنل کارخانه را فراموش نکنی.. سود سال قبل را گرفته‌ایم و این سهم کوچکی‌ست از بابت آن‌همه زحمت بی‌دریغ کسانی که در سختی و شادی همراه‌مان بودند.
...
دوره دوم دارو درمانی افسردگی را به پایان رسانده‌ام. به پیشنهاد دکتر در حال قطع تدریجی دارو هستم. سال قبل، قطع دارو عوارض بدی برایم داشت. از قبیل عصبانیت و پرخاشگری زیاد. امسال سعی کرده‌ام با کمک ورزش از دست این عوارض خلاص شوم. امیدوارم موفق شوم، گرچه ته دلم دوست ندارم دارو را قطع کنم. قرص ده میلی‌گرمی فلوکسیتین همراه خوبی در این دو سال بود. اگر مطمئن می‌شدم ادامه دادنش عارضه‌ای ندارد، ترجیح می‌دادم تمام عمر آن را بخورم و دیگر دچار panic attack و افسردگی نشوم. بدترین چیزی که در عمرم تجربه کرده‌ام panic attack  لعنتی‌ست.

Posted by froogh at August 21, 2005 7:13 PM