فروغ

افسردگی-افسردگی دو قطبی

امشب یک مربی ورزش جدید برایمان آمد. بر خلاف قبلی سرشار از انرژی مثبت و هیجان.  بعد از ورزش یکی به او گفت: خسته نباشید. گفت: لطفا بگو شاد باشی! خسته نباشی بار منفی داره!
قبل از رفتن به کلاس تصمیم داشتم با توجه به ایمیل‌ها و کامنت‌های شما درمورد افسردگی و نوع دو قطبی آن بنویسم. بعد از کلاس گفتم بهتر است درمورد موضوعی که بار مثبت دارد، بنویسم. حالا دوباره با خواندن کامنت‌ها  باز فکر می‌کنم با ذکر چند نکته  بار منفی افسردگی را تقسیم کنیم، بد نباشد:)
راستی .. جواب کامنت‌های پست قبل را داده‌ام.
نکته اول:
من روان شناس نیستم. چیزهایی که می‌نویسم به خاطر وسواس زیادم هنگام بیمار شدن و خواندن مطالب گوناگون درباره بیماری‌ست. شاید خیلی چیزهایی که می‌گویم منطبق با علم پزشکی نباشد. اما قصدم صرفا کمک است.
نکته دوم:
افسردگی همان قدر که ساده درمان می‌شود، به همان سادگی هم روی روابط شغلی و عاطفی آدم اثر منفی می‌گذارد. شما ممکن است مدام از اطرافیان‌تان بشنوید که افسرده هستید و باید به دکتر بروید و بعد هی این مسئله را انکار کنید. انکار کمکی نمی‌کند. بهتر است قضیه را حل کرد. دوست پزشک من که دچار افسردگی‌ست با نوسان خلقش همه را به ستوه آورده اما مصر است که حالش کاملا خوب است. این اصرار بی‌خود تنها کاری که کرده، دور کردن همه دوستان و آشنایانی‌ست که تحمل‌شان به سر آمده.
نکته سوم:
مراحل ابتدایی افسردگی نیاز به دارو ندارد و با داشتن یک مشاور خوب و تلقین مثبت، فعالیت‌های شادی‌بخش، یک سفر خوب و ورزش درست می‌شود. ولی اگر دکترتان تشخیص داد که باید دارو درمانی شوید، این مسئله کاملا ضروری‌ست که باید و باید و باید دوره دارو را تکمیل کنید. قطع داروهای افسردگی عوارض خطرناک روحی و روانی دارد. ضمنا دوره فلوکسیتین حدود نه ماه است ولی بعد از یک ماه فکر می‌‌کنید خوب شده‌اید و آن‌قدر سرشار از انرژی خواهید بود که دارو را با تجویز خودتان کنار می‌گذارید. لطفا اگر عرضه ندارید دوره را تحمل کنید، از همان اول بی‌خیالش شوید.
نکته چهارم:
در مورد من افسردگی شدید این طور خودش را نشان داد که گریه کردن مدام داشتم. سرکار، توی خانه، توی خیابان. روزهای آخر حتی صبح با گریه شدید از رختخواب خارج می‌شدم و صبحانه را با اشک می‌خوردم. دست خودم نبود. کم خوابی، تغییرات مشهود وزن، پرخاش‌گری و نوسان خلق از عوارض افسردگی هستند.
نکته پنجم:
افسردگی دو قطبی کاملا با افسردگی ساده فرق دارد. داروهای آن هم متفاوت است. اولا در اکثر موارد ژنیتیک ‌می‌‌باشد، دوما عوارض واضحی مثل توهم و پرت و پلا حرف زدن دارد. طوری که بیمار فکر‌می‌کند با عالم ماوراء طبیعت در ارتباط است. نوسان خلقش بسیار شدید است. بسیار شدید! طوریکه یک حالت افت روحی شدید و بعد شادی بسیار شدید و بی‌دلیل پیدا می‌شود. آن‌قدر که همه اطرافیان متوجه‌می شوند. ضمنا اولین نشانه‌اش عدم خواب به مدت چند شبانه‌روز است و پر حرفی بسیار زیاد( که واضح است. ) زندگی عادی کاملا مختل می‌شود و بیمار رفتار خطرناک دارد. فکر‌میکنم کسانی که می‌خوانیم به خانواده‌ خود تجاوز کرده‌اند یا کسانی که به خاطر جنون آنی فرد نزدیک‌شان را کشته‌اند، یا فکر می‌کنند جن در روح کسی حلول کرده وباید کشته شود و از این قیبل رفتارهای عجیب، دچار مراحل حاد افسردگی دو قطبی بوده‌اند.
در این بیماری فرد از چیزهایی حرف می زند که شما نمی‌بینید. نشانه‌هایش بسیار نزدیک به اسکیزوفرنی‌ست و خیلی از دکترها این دو را اشتباه می‌کنند.
برای بیمار آنچه اهمیت دارد، این است که اطرافیان به سرعت متوجه شوند و او را به دکتر برسانند. به خاطر اینکه انرژی مثبت بیمار در این حال خیلی زیاد است، خودش عقیده دارد خیلی خوب است و ممانعت می‌کند اما این مسئله اولین ضرورت است.
دومین مورد مهم برای بیمار دور کردن او از موارد خطرناک مثلا رفتن به بیرون از منزل یا رانندگی‌ست. (چون قدرت واکنش سریع را از دست می‌دهد.)
سومین مورد این است که به هر طریقی هست باید بیمار را وادار به خوردن دارو کرد. دارو درمانی و عدم قطع آن بسیار مهم است.
چهارمین مورد: نگران نباشید ... این بیماری هم درمان دارد. البته نه قطعی ولی کاملا می‌شود تحت کنترل باشد. داروی اصلی آن لیتیوم است و برای اکثر بیماران باید در طول عمر مصرف شود. در صورت قطع دارو یا در صورت بروز مشکلات غیر مترقبه مثل فوت اطرافیان که بیمار را دچار شوک روحی می‌کند، امکان عود بیماری هست.
ضمنا اگر کسی دچار این بیماری‌ست بهتر است با اطرافیان نزدیکش مثل هم اتاقی خوابگاهش مطرح کند و علائم را به او بگوید تا به سرعت او را به دکتر برسانند. همین طور حتما کسی که می‌خواهد با بیمار ازدواج کند باید مطلع باشد، چون داشتن یک همراه خوب برای مدت سه هفته حاد بیماری بسیار کمک کننده است. و از طرفی اگر کسی نداند، با دیدن علایم بیمار خیلی می‌ترسد و وحشتش ممکن است باعث شود دیگر راضی به ادامه زندگی نباشد. روان‌پزشک بیمار بهترین کسی‌ست که می‌تواند در حالت عادی وضع را برای پارتنر تشریح کند و روش کمک رسانی را هم بگوید.
پنجمین مورد:
هیچ وقت به بیمار روانی نخندید. متنفرم از برنامه تلوزیونی سخیف ما که برای خنداندن مردم از مطب روان‌پزشک استفاده می‌کنند و بیماران روانی را به سخره می‌گیرند. من به چشمم دیده‌ام که‌ خانواده‌ای که دارای یک بیمار اسکیزوفرنی بود با دیدن یکی از این کمدی‌های احمقانه چطور اشک می‌ریخت.
سعی کنید به عنوان روشن‌فکر به اطرافیان خود بفهمانید همان طور که کسی ممکن است دچار دیابت شود و تمام عمر دارو مصرف کند، ممکن است به خاطر شیزوفرنی یا اسکیزوفرنی یا افسردگی دو قطبی تمام عمر دارو بخورد. اکثر بیماری‌های روحی علل ارثی دارند. ازدواج فامیلی آن را تشدید می‌کند. ولی فرزندی که دچار این بیماری‌ست ناخواسته مبتلا شده. به او نخندید. کمکش کنید. تنهاش نگذارید. مثل وبا و طاعون مسری نیست. مجبورش نکنید بیماری خود را پنهان کند. اگر این تابوی رفتن به مطب روان‌پزشک در جامعه وجود نداشت، اگر بیمارن روحی تا این حد تحقیر نمی‌شدند، بسیاری از ازدواج‌ها با پنهان کاری خانواده‌ها انجام نمی‌شد و این همه اتفاقات وحشتناک را در روزنامه‌ها نمی‌خواندیم.
ششمین نکته:
دزدی هم با چراغ بهتر است چه برسد به دانستن اطلاعات مفید. در اینترنت سایت‌های بسیاری درمورد افسردگی و انواع آن هست. با یک جستجوی ساده همه را خواهید دید. اگر دارویی برایتان تجویز شده، بهتر است درباره‌ ساید افکتش مطلع باشید. اگر بیماری‌تان افسردگی دوقطبی یا " بای پولار " تشخیص داده شده، از آن فرار نکنید.. در موردش بخوانید و بدانید . با دانستن شما به بیماری محاط خواهید شد نه برعکس. بی بی سی اطلاعات مفیدی دارد.
کتاب‌های بسیار خوبی هم هست که از انتشارات رشد می‌توانید بخرید. اکثرشان ترجمه دکتر قرچه داغی‌ست. بیشتر اطلاعاتی که درباره افسردگی دوقطبی نوشتم از طریق اطلاعات یکی از همین کتاب‌هاست.
روان‌پزشک اول من بعد از اینکه با قطع فلوکسیتین دوباره پرخاش‌گری‌ام بروز کرد، تشخیص داد که امکان دارد دچار افسردگی دو قطبی باشم و لیتیوم تجویز کرد. از آنجا که بنده بسیار جان عزیزم، روزهای زیادی را در این مورد مطالعه کردم و بعد با مشورت دکتر پیپی، روان‌پزشک فعلی ام را انتخاب کردم . دکتر جدید گفت که تشخیص اشتباه بوده و عوارض آن را ندارم. اما حداقل فایده‌ای که برایم از یک هفته لیتیوم خوردن عاید شد، شناخت یک بیماری بود.
نکته هفتم :
فکر می‌کنم همه دوست دارید دکتر پیپی را بشناسید. ایشان دکتر بهروز بیرشک هستند. برای خیلی ها آدرس را ایمیل کرده‌ام اما این‌جا می‌نویسم تا اگر کسی خواست مراجعه کند :
ولی‌عصر. ظفر. مقابل پارک کاج. تلفن:۸۸۷۸۸۱۳۶
روان‌پزشک خوبم هم دکتر افتخار است که شاید خیلی ها مصاحبه او را در مورد سکس در مجله انیترنتی کاپوچینو یادشان باشد. مطب ایشان:
کلینیک روان‌پزشکی. خیابان میرعماد . کوچه14 .پلاک 10 است.تلفن: 88744538 و به خاطر شلوغی زیاد باید حتما حدود سه هفته قبل وقت بگیرید.
سلامتی بزرگ‌ترین نعمت خداست. سلامت باشید.

پیوست:

آدرس دقیق و شماره دکتر افتخار را پیدا و اصلاح کردم.

یادم رفت بگویم که ورزش مشابه فلوکسیتین عمل می کند و سروتونین در مغز آزاد می کند . البته ورزشهای هوازی مثل ایروبیک. بدن سازی با دستگاه آن تاثیر را ندارد.

ضمنا گوش دادن به موسیقی مخصوصا موسیقی کلاسیک بسیار مفید است.

Posted by froogh at August 24, 2005 11:11 PM