فروغ

خطوط موازی

دلم گرفته. خواهرم و خانواده‌اش رفتند. آمده‌بودند تهران تا از اين‌جا به سفر بروند. يک روز بيشتر نزد من نماندند. هم جايشان خالي‌ست و هم از دست خودم دلم گرفته.
براي شوهر خواهرم دلم مي‌سوزد. احساس مي‌کنم رابطه تک‌تک افراد خانواده ما با او دچار سوء‌تفاهم است. ده سال است که عضو اين خانواده شده اما هنوز هيچ کدام ما حتي خواهرم به او عادت نکرده‌ايم. دنياي متفاوتي داريم. انتظار ما از داماد يک پسر ديگر بود. يک برادر. که گرم و صميمي باشد. انتظار او، يک خانواده‌ غريبه است که مثل همه غريبه‌ها بايد فاصله را باهشان حفظ کرد. هيچ وقت نخواست پسر و برادر ما باشد و ما هم هيچ وقت نتوانستيم سردي او را قبول کنيم. آدم منظم و باادب و با اتيکتي‌ست. از لحاظ ظاهر قضيه چيزي کم ندارد تا بخواهي ايرادش را بگيري. اما صاحب آن‌چيزي هم که بايد باشد، نيست. وضع مادي خوبي دارد. به فرزندانش و تربيت آنها مي رسد. خوش‌پوش و خوش مهماني‌ست. براي هيچ کس کم نمي گذارد. اما تمام اينها چيزي‌ست که از نظر خانواده ما قابل قياس با گرماي محبت فرزند و برادر نمي‌شود. برخوردمان با هم عين چوب و فلزي‌ست که با هيچ چسبي به هم نمي چسبند.
در تمام اين ده سال، دو طرف اين رابطه، يکديگر را رنجانده‌ايم. هي از هم بهمان بر‌مي‌خورد. هي توقع داريم و توقعاتمان برآورده نمي شود. نه او به ما نزديک مي‌شود و نه ما او را همان‌طور که هست مي‌پذيريم. او هم صميميت ما برايش نامانوس و نامتعارف است. از اين‌که گاه‌ و بي‌گاه تلفن کنيم و حالش را سوال کنيم، از اين‌که سرزده بهشان سر‌بزنيم، از اين‌که از او بخواهيم شب با فرزندانش مهمان مادرم باشند، از همه اينها کلافه است.
هر دوطرف از دست هم کلافه‌ايم. عجيب است. ما به قدري براي هم تعريف نشده‌ايم که حتي ابراز محبت‌مان به‌يکديگر مي تواند توهين‌‌آميز تلقي شود. گاهي فکر مي‌کنم چقدر احمقانه مي‌توان شيريني زندگي و زنده بودن را به تلخي کشاند.

Posted by froogh at July 6, 2005 11:03 PM