فروغ

نوبت من کی می رسد؟

ديشب بي‌خوابي به‌سرم زده‌بود. نتيجه‌اش اين شد که کتاب خنده در تاريکي را يک نفس خواندم. مثل سالها قبل که کتابي را دست مي‌گرفتم و تا تمام نمي‌شد از خواب و خوراک خبري نبود. لذت زيادي داشت. نفس خواندن بي‌وقفه. کتاب هم بد نيست. عالي نيست ولي خواندنش را توصيه مي‌کنم. ترجمه‌اش کمي اشکال دارد. ويراستار ندارد طبق معمول اکثر ترجمه‌هاي حالا، اما کمي که بگذرد به نوع نگارش عادت مي‌کني.

....

امروز رفته‌بودم قلعه حيوانات. خودم براي خودم تبديل به معما شده‌ام. از اين‌همه تغييري که در طول و عرض اين سالهاي اخير کرده‌ام. دو تا سکه برده‌بودم. مثل هميشه به عنوان رشوه. ديگر نه دستم مي‌لرزد و نه عرق سرد مي‌کنم. به‌راحتي، انگار يکي از کارهاي معمولم باشد، سکه را زير ميز طرف مي گذارم و دنباله حرفم را ادامه مي‌دهم.
چند روز قبل يک فقره دلالي مواد هم در بازار آزاد کردم. حالم از خودم به‌هم خورد. اما اين هم مي‌تواند عادت شود. تا قبل از آن فقط به قدر نيازمان مواد اوليه را از بازار آزاد تهيه مي‌کردم. اما آن روز واسطه‌گري کردم. عوايدش را براي شرکت خرج مي‌کنم. يک جوري دلم مور مور مي‌شود. مي‌خواهم کتاب بخرم ... نوعي پول‌شويي ...
تنها چيزي که تا امروز اتفاق نيافتاده، فروش خودم است. حالا قيمت اکثر آدمها را مي‌دانم. وقتي کسي سنگ بي‌مورد مي‌اندازد، به‌سادگي مي‌گويم: نرخش چقدر است؟ يک سکه؟ يک چک پول؟ يک وقتهايي هست که وقتي درباره نرخ افراد حرف مي‌زنم صداي خودم را مي شنوم. مثل اين‌که کسي خارج از من حرف مي‌زند. اما اين منم.. اين منم که براي زنده نگاه داشتن کارم و پرداخت حقوق پرسنلم پذيرفته‌ام که نرخ آدمهاي دون را بپردازم.
طي اين چند سال شايد به تعداد انگشتان يک دست با افرادي برخورد کردم که قيمت نداشتند. يکي از اين موارد معدود، سازمان صنايع استان مرکزي‌ست که سلامت نفس پرسنلش مرا مبهوت مي‌کند. حاضرم سي بار به اراک بروم و برگردم.. هر چه مدرک و سند مي‌خواهند، بدهم... تنها اداره‌اي که در اين سالها با آدمهايش گفتم و خنديدم و از کار در آن لذت بردم، همين سازمان بود.
روزگار غريبي‌ست.. خودفروشي آدمها را تقبيح نمي‌کنم. مي‌دانم خودفروشي زجر دارد.. مي‌فهمم که لابد دليل بسيار بزرگي دارند براي اين نرخ کم بر روحشان مي‌گذارند. من هنوز در مورد خودم به آن دليل بزرگ نرسيده‌ام. ولي چه‌کسي فردا را ديده‌است؟

Posted by froogh at July 2, 2005 10:47 PM