فروغ

مرگ

یک ایمیل :

دوروز مانده به پايان جهان، تازه فهميد که هيچ زندگی نکرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصبانی. نزد خدا رفت تا روزهای بيشتری از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سکوت کرد. آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سکوت کرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سکوت کرد. به پر و پای فرشته و انسان پيچيد،خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد، خدا سکوتش را شکست و گفت :عزيزم اما يک روز ديگر هم رفت. تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها يک روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يک روز را زندگی کن. لابه لای هق هقش گفت: اما با يک روز... با يک روز چه کار می توان کرد... خدا گفت:آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند ، گويی که هزارسال زيسته است و آنکه امروزش را درنمی يابد، هزار سال هم به کارش نمی آيد. و آن گاه سهم يک روز زندگی را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگی کن. او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشيد. اما می ترسيد حرکت کند، می ترسيد راه برود، می ترسيد زندگی از لای انگشتانش بريزد. قدری ايستاد... بعد با خودش گفت: وقتی فردايی ندارم، نگه داشتن اين زندگی چه فايده ای دارد، بگذار اين يک مشت زندگی را مصرف کنم. آن وقت شروع به دويدن کرد. زندگی را به سر و رويش پاشيد، زندگی را نوشيد و زندگی را بوييد و چنان به وجد آمد که ديد می تواند تا ته دنيا بدود، می تواند بال بزند، می تواند پا روی خورشيد بگذارد.می تواند... او در آن يک روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمينی را مالک نشد، مقامی را به دست نياورد اما... اما در همان يک روز دست بر پوست درخت کشيد. روی چمن خوابيد. کفش دوزکی را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايی که نمی شناختندش سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان يک روز آشتی کرد و خنديد و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او همان يک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، کسی که هزار سال زيسته بود..

........................

 متحجر را می‌توان درمان کرد، فاسد را اما نه .. (از وبلاگ شادی شاعرانه )

.........................

< روزگار غريبی‌ست آقای احمدی‌نژاد( به نقل از خوابگرد - نوشته عباس کیارستمی )

..........................

روز غریبی بود .. با مدیر عامل مهربان و پدر ژپتو بحث می کردیم . مدیرعامل مهربان می گفت : علت اینکه بیست و هفت سال قبل رای دادم این بود که از حق رایی که به من داده شد ، دفاع کنم . گفت : منفعل نباش. دوست داری چه کسی جای این دو نفر بود ؟ گفتم : مهندس موسوی. گفت : رای بده و توی برگه رایت بنویس موسوی .گفت : تمام بدبختی مردم ما برای این است که روشن فکرانش همیشه قهر کرده اند .اگر در انتخابات شوراها شرکت می کردی ، حالا ممکن بود احمدی نژادی نباشد که سرت را به خاطرش به دیوار بکوبی .

پدر ژپتو بعد از بیست و هفت سال رای می دهد . خواهش و تمنا می کند که رای بده . می گوید به خاطر همان آیندگان که ازشان شرمنده نباشی. به خاطر بچه های خواهرت که قرار است کودکی نکنند . به خاطر فرزندان من که کودکی نکرده اند و حالا قرار است جوانی هم نکنند .

اما من تحریم نکرده ام . اگر می خواستم تحریم کنم بار اول رای نمی دادم . این بار هیچ انتخابی ندارم . رای دادن به آقای رفسنجانی با هیچ قاعده ای در ذهنم جور نمی شود . من سیاسی نیستم . فقط و فقط یک آدم ساده ام . بنابراین نمی توانم مثل سیاسی ها باشم و در هر لحظه بنا به مختصات شرایط ، قواعدم را عوض کنم . من به فسادی که می دانم هست و بدتر خواهد شد ، رای نمی دهم .  

شاید به قول مدیر عامل مهربان رفتم و نوشتم : مهندس موسوی . گرچه دلم می خواهد شناسنامه ام مهر انتخابات مرحله دوم بر پیشانی اش نباشد .

Posted by froogh at June 23, 2005 9:45 PM